Instagram
پیشنهاداتی برای آموزش الکترونیکی ایران

این روزها آموزش و یادگیری الکترونیکی در کشور ما مانند بسیاری دیگر از موضوعات، حال و روز خوشی ندارد. اما اکنون که سخن از تدبیر و امید به میان آمده، لازم است همین مقدار را مغتنم بشماریم و هر یک، در حد توان و وسع خود، برای بهبود شرایط تلاش کنیم. لذا به نظرم رسید پیشنهاداتی را که برای پیشرفت آموزش و یادگیری الکترونیکی در ایران به ذهنم می‌رسد، با علاقمندان این موضوع در میان بگذارم و از دوستان بخواهم آنان نیز تجربیات و نظرات خود را در این باره ارائه دهند؛ به امید آنکه این نکات مورد توجه کمیته‌ها و مسئولانی که برای آینده برنامه‌ریزی می‌کنند قرار گیرد.


البته پیش از بیان راه حل، ابتدا باید مشکل را شناخت. تجربه ده‌ ساله و تحلیل واقع‌بینانه شرایط موجود، نشان می‌دهد که مهم‌ترین مشکلات یادگیری الکترونیکی در ایران عبارت‌اند از:

1. ضعف فرهنگی در بهره‌گیری از فناوری اطلاعات و اطلاعات و فقدان شناخت کافی نسبت به ظرفیت‌ها و ویژگی‌های آموزش و یادگیری الکترونیکی در سطح مدیران، اساتید، فرهنگیان و دیگر اقشار مرتبط با موضوع؛
2. روزآمد نبودن و عدم انطباق قوانین و مقررات آموزشی کشور با شرایط و اقتضائات آموزش الکترونیکی؛
3. در اختیار نداشتن محتوای مناسب الکترونیکی و اقدامات موازی، ‌پراکنده و بی‌برنامه در تولید محتوا؛
4. منطبق نبودن ساختار و وظایف نهادهای متولی آموزش با اهداف و برنامه‌های مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات؛
5. فراهم نبودن زیرساخت‌های سخت‌‌افزاری و نرم‌افزاری و پهنای باند لازم؛
6. مشخص نبودن استانداردها و شاخص‌های ارزیابی و اعمال نشدن نظارت بر دوره‌های موجود آموزش الکترونیکی؛
7. ضعف کمی و کیفی در منابع انسانی متخصص در زمینه آموزش و یادگیری الکترونیکی در مراکز فعال؛
8. غلبه رویکرد آموزش غیر حضوری و یک‌سویه و استفاده اندک از ابزارها و شیوه‌های آموزش تعاملی و شبکه‌ای؛
9. نگاه نادرست به موضوع و بی‌توجهی نسبت به نقش مؤثر ابزارهای یادگیری الکترونیکی در تقویت دوره‌های حضوری؛
10. مسدود بودن بسیاری از ابزارهای فنی، صفحات آموزشی و شبکه‌های اجتماعی در ایران.

رفع این مشکلات و جبران کمبودهای موجود، نیازمند برنامه‌‌ریزی دقیق و عزمی جدی است. اولویت‌های این برنامه به این شرح است:

1. ایجاد کارگروه یا شورای تخصصی فرابخشی در زمینه آموزش و یادگیری الکترونیکی به منظور تدوین سیاست‌ها و هماهنگی و هم‌افزایی در این موضوع؛
2. فرهنگ‌سازی و اطلاع‌رسانی درباره مزایا، ویژگی‌ها و ظرفیت‌های آموزش و یادگیری الکترونیکی از راه‌های گوناگونی چون انتشار نشریات تخصصی، تولید برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی، کارگاه‌های آموزشی، جشنواره‌های ملی و مانند آن؛
3. حمایت از تولید محتوای روزآمد، متقن و جذاب الکترونیکی و زمینه‌سازی برای بهره‌برداری مشترک مراکز فعال از آن؛
4. زمینه‌سازی برای ورود بخش خصوصی به عرصه‌های گوناگون آموزش الکترونیکی و ایجاد فضای رقابت، همراه با حمایت‌ها و نظارت‌های لازم؛
5. اصلاح قوانین، مقررات و ساختار سازمان‌های مرتبط و ایجاد بخش‌های کارشناسی تخصصی با موضوع یادگیری الکترونیکی در نهادهای آموزشی؛
6. تدوین استانداردها و شاخص‌های ارزیابی و اعمال دقیق نظارت بر مراکز فعال؛
7. تولید بسته‌های جامع مهارت‌افزایی برای اقشار مؤثر مانند مدیران، اساتید، فرهنگیان و توانمندسازی مدیران، کارشناسان و مدرسان دوره‌های آموزش الکترونیکی؛
8. طراحی رشته‌های دانشگاهی تخصصی با موضوعات مورد نیاز دوره‌های آموزش الکترونیکی و زمینه‌سازی برای ایجاد دانشکده‌های تخصصی در این زمینه؛
9. قطب‌بندی و تخصصی‌سازی مراکز ارائه دهنده دوره‌ها و خدمات آموزش الکترونیکی؛
10. تقویت زیرساخت‌های فنی سخت‌افزاری و نرم‌افزاری، رفع محدودیت‌های سخت‌گیرانه و تأمین پهنای باند مناسب برای ذینفعان؛


مسیر فناوری اطلاعات کلیه حقوق مادی و معنوی برای نویسنده محفوظ است.

پشتیبانی